دل‌نوشته یکی از اعضای باشگاه یاران مثبت تهران

سال 1379 بود که برای ترک اعتیاد به یک کلینیک در کرمانشاه مراجعه کردم به پیشنهاد دکتر کلینیک به دلیل داشتن سابقه تزریق مشترک روانه آزمایشگاه برای انجام آزمایش اچ آی وی شدم. بعد از 12 روز که برای گرفتن جواب مراجعه کردم پزشک آن مرکز در حضور تعدادی از دوستان و همشهری‌های من که آنها نیز برای آزمایش آمده بودند، گفت که من اچ آی وی مثبت هستم و متاسفانه تمام کسانی‌که درآن جمع مرا می‌شناختند فهمیدند که من این مشکل را دارم بعد از آن در تمام محل پیچید که فلانی ایدز دارد و کم کم به گوش خانواده ام نیز رسید. در آن زمان اطلاعات و آگاهی مردم از این بیماری بسیار کم بود و بابت همین خیلی آزار دیدم  و مجبور شدم از شهر خودم فرار کرده و به تهران بیایم. در تهران اعتیادم شدت پیدا کرد و چند سال کارتن خواب شدم و آواره خیابانها و پارکها بودم و دراین مدت کاملا از ادامه زندگی نا امید شده بودم و چشم بر روی همه اتفاقات محیط اطرافم بسته بودم . کلاف زندگی از دستم خارج شده بود تا اینکه در سال 1383 با کمک چند نفر از دوستانم که ترک کرده بودند به یکی از کمپهای ترک اعتیاد رفته و بستری شدم، این در حالی بود که ویروس در بدنم بسیار پیشرفت کرده بود و اصلاً حال و روز خوبی نداشتم. پس از پشت سر گذاشتن دوره ترک به بیمارستان امام خمینی (ره) تهران رفتم و پیگیر درمان شدم. آن زمان CD4ام 8 بود و ویروس روز به روز در حال پیشروی بود و وارد مرحله ایدز شده بودم. در همین روزها بود که پدرم را از دست دادم و مجبور شدم مادرم را که تنها مانده بود به تهران و پیش خودم آورم. با هم در یک اتاق کوچک اجاره ای در محله دروازه غار زندگی می‌کردیم. خلاصه علی رغم تمام این مشکلات طاقت فرسا به بهبودی خودم ادامه دادم و کم کم حالم بهتر شد سر کار رفتم و همزمان در مرکز مشاوره امام به روند درمان اچ آی وی ادامه دادم و نتایج آزمایشاتم روز به روز نوید سلامتی و روزهای بهتر را می‌داد. در همین زمان توسط یکی از پزشکان با باشگاه یاران مثبت آشنا و عضو فعال آنجا شدم. دوستان خوبی در باشگاه پیدا کردم و از کلاسهای آموزشی آنجا بسیار استفاده کردم و روز به روزحالم بهتر شد. هم اکنون نیز در کلاسهای ورزشی و مهارتهای زندگی که در باشگاه تشکیل میشود شرکت میکنم سر کار می‌روم و خدارو شکر از زندگیم راضی هستم. آخرین CD4ام 430 بوده و مهمتر از آن وایرال لود ویروسم زیر 47 است و باور دارم مادامی‌که داروهای ضد ویروس را مرتب و به موقع استفاده کنم می‌توانم به صورت طبیعی مانند همه مردم عادی زندگی کنم. در آخر برای تمام کسانی که این مشکل را دارند آرزوی سلامتی و روزهای بهتر نموده و امیدوارم شاهد پیشرفت‌های بیشتر در زمینه درمان این ویروس و همچنین تمام بیماریهای لاعلاج باشیم.                                                                                                                                                                                                                                     م.ک